زندگی

زندگی فرصت زیستن است،

لحظه‌ها را باید زیست،

اشک حسرت را،

وقت حسرت باید ریخت.

امیدوارم خوانندگان عزیز از عمق این مطلب غرق نشن. :دی

دانش‌جو = آدم؟؟!

میلاد و خالهٔ محترم مشغول بحث می‌باشند. دخترخاله هم حاضر می‌باشد. دخترخاله پنج سال دارد.

خاله در مورد پسرخاله حرف می‌زند و می‌گوید: «خدا رو شکر اینم دانش‌جو شد و رفت.»

میلاد تأیید می‌کند. دخترخاله با شگفتی می‌گوید: «مگه دانش‌جو میلاد جون نیست؟»

میلاد: «الان داداش دانش‌جوئه.»

دخترخاله: «میلاد جون قبلا دانش‌جو نبوده؟»

خاله: «نه دخترم. اونم چند وقته دانش‌جو شده.»

دخترخاله، با حیرت میلاد را می‌نگرد و اذعان می‌دارد: «یعنی میلادجون قبلا مثل آدما بوده؟»

chat

a: u ok with it?

m: sure, why not?

a: dunno, but afaik it could get

a: u in serious trouble

m: doesn't matter. you concerned?

a: not so much

m: so why bother asking?

a: wasn't asking, just consulting

m: consulting me?

m: why would you?

a: cause i could use the advice of sommat older

m: how old are you?

a: 27

m: and you think I'm older?

a: aren't u?

m: I'm 21

a: kiddin me? u sound like an effin 30 or so

پرنده

چقدر مطیعانه به هر اشارتم نغمه سر می‌دهی! اگر کسی نداند، فکر می‌کند پرنده‌ای دست‌آموزی.

من اشاره می‌کنم، تو صدا می‌کنی، و مردم به سوی تو می‌شتابند؛ به سوی من. به راستی هم که به مانند پرنده‌ای دست‌آموز می‌مانی، در این بلند‌ترین برج کلیسای جامع شهر.

کجایی؟

کنار در ایستاده‌ای و من به سویت می‌دوم. از خود بی‌خودم. در آغوشت رها می‌کنم این تن خسته‌ام را. گرم در آغوشت می‌گیرم. پیراهن سفیدت چه برقی می‌زند! دستانت را از پشتم حلقه می‌کنی و مرا به خود می‌فشاری. گرمایی ناگهانی قلبم را در هم می‌فشارد؛ و من با شگفتی، به پیراهن سفیدت نگاه می‌کنم که چه ناگهانی سرخ می‌شود، و نوک خنجری که از میان سینه‌ام، از میان قلبم بیرون زده.