lux
آرام و آهسته، آمدی تو و من چنان مبهوت جمال بیمثال تو بودم، که بیاختیار، آنچه در دست داشتم رها کردم و بر جای نشستم.
آمدی و لبهی تختم نشستی و مرا با اشارهای به خود خواندی. لبخند بزرگوارانهای که بر لب داشتی، قلبها را مسحور میکرد و چشمها از دریافت تمام زیباییاش عاجز بودند.
آمدم، مثل تمام وقتهای دیگر، و روحانیّت بیمثالی که تو را از خود جدا میکرد، در من رخنه کرد.
آمدم، و سرم را به گونههای سرد و پر از زندگیات چسباندی. با چشمان تو، بر پهنای صورتم اشک ریختم و تو با لبهای من خنده سر دادی. دستت را گرفتم، و به آرامی، ساز ناکوک خویش را نواختم، و صدایش، به برکت وجود تو، طنینی بهشتی شد.
و تو، هم امروز، و هم تمام روزهای دیگر، بر من سایهافکن خواهی بود ... و چشمهایم، از دیدن نور تو، به درد خواهند آمد: چونان که هر روز داغ بر آنها نهادی.
داغ
جقدر تو را آرزومندم امروز؛ امروز که تو با من نشستهای، در کنارم. از کنار دیوار، آنجا که بیصدا و آرام نشستهای، سُر میخوری پایین. دراز کشیدهام روی زمین کنارت. سرم را به دامن میگیری و آرام آرام با موهای زبر و خشکم بازی میکنی. چه لطیفاند دستهایت، و چه لطافتی به من ارزانی میداری تو با نوازشت.
و من چقدر تو را آرزومندم امروز؛ امروز، که تو گویی بیاندیشه و بیهدف در برهوت خویشتن سرگردانم، و خویشم را تنی نیست و سر را به هر سویی میگردانم، جز تو نیست: تو، تویی که همهجا هستی با من و در من و هیچجا نمیتوان تو را یافت.
چشمانم را نرم باز میکنم و به صورتت، که در نگاه من، چون لالهی واژگون، معکوس، امّا نه بیآرایه، مینماید نگاه میکنم. سر را به جلو خم کردهای و خرمن موهای بنفشت، چون شعلهای که بیاعتنا به قوانین جهان به رنگ دلخواه هویش میسوزد، در بستر سیاه شب، جلوهنمایی میکند.
چه دور شدهای امشب؛ چه، هر چه دستم را دراز میکنم، گامی از تو عقبترم، و گویی تو را هر لحظه گریز است از من.
این روزها، دوباره رنگباختهای در پس غبار بیمعنا و پوچ زندگی هرروزهام، و هراس مرگ، تو را باز درربودهاست.
و من، چقدر تو را آرزومندم امروز: امروز که دیگر، زمان دیریاست گذشتهاست، و زلال اندیشهی تو، مرگوارهای بیش نیست، در این بدل بیهویّتی که من از خویشتن خویش ساختهام.
و من، چقدر تو را آرزومندم امروز!
محرم
بعض آدما، انقده بهت محرم میشن، نمی تونی بعض حرفا رو بهشون بزنی، دیدی تا حالا؟ بعض رازا هست که دارن میکشندت و یکی رو میخوای بش بگی، اما بعض وقتا، اونی که از همه به رازات محرم تره رو نمی تونی بهش چیزی بگی ...
اگه تو جای اون کس باشی، چی فکر می کنی واقعا؟
master
که چی ؟ در هر وضعی که باشی برام فرقی نداره ! نقش بازی کردن دیگه بسه ... یک بار بهت گفتم ، بست بود . دختر بودی اگر بازم حداقل یه بهانه ای بود برات . مطلب خاصی نیست که بگم بهت ، ولی کاش یه کم گوش شنوا داشتی . می نویسم ، که شاید بخونیش ، هر چند که ...
fraud
من دیگه موندم باید چی کار کنم ؟ یک بار و دوبار و ده بار نبوده این قضیه ... پسر جماعت رو کلن نباید به حرفشون اعتماد کرد . فریبکار بودن انگار توی ذاتشونه ، هستم و نیستمشون رو باید اصولن برعکس معنی بکنی .
طبق عادت این وبلاگ، یه معنای دیگه هم توی این نوشته هست ، که به یابندش جایزه میدیم.