sanctuary

نفس‌نفس‌زنان از کوچه بیرون زد. دست کم سه تا بودند. از روی شانه نیم‌نگاهی روانه‌شان کرد. پایش به سنگی گرفت و کم‌وبیش به داخل جوی آب افتاد. صدای قدم‌ها و دشنام‌هاشان نزدیک‌تر شد. سراسیمه ایستاد و با پایی زخمی و سینه‌ای که به سختی هوا را در خود نگه می‌داشت، مجدّداً مشغول دویدن شد.

چند قدمی نرفته بود که تنه‌اش به مرد چهارشانه‌ای خورد و نزدیک بود دوباره به زمین بیفتد. دستش را به دیوار حائل کرد که جلوی سقوطش بگیرد. دستش در حلقه‌ای گیر کرد و برای لحظه‌ای، پشتش را گرمایی عجیب در بر گرفت. سرش را گرداند و چشمش گره خورد به نوشتهٔ بالای آویزهٔ قدیمی مسجد که می‌گفت «هوالفتّاح». سرش را بالا برد و خواند: «ادخلوها بسلامٍ ءامنین» و شتابان به داخل شتافت.

و سینه‌ به سینه شد با مرد قد بلندی که تسبیحش را در دست داشت و زیر لب ذکر می‌گفت. فریاد زد: «پناه!»

چشم در چشم شدند. مرد تسبیح‌به‌دست نیم‌نگاهی به او کرد و گفت: «مسجد جای‌گاه مردم بدکار نیست.»

و با دستی او را به بیرون هل داد.

نگاهش را از تسبیحش به چشمانش و از چشمانش به دستانش دوخت. پشتش را به مرد و مسجدش کرد و زیر لب گفت: «انّا عند قلوب المنکسرة»

و به صدای قدم‌هایی گوش سپرد که نزدیک و نزدیک‌تر می‌شدند ...